etsapwera

11/5/08

2008-11-05T13:39:00.000+08:00

Hindi na ako marunong tumula.
Hindi ko na alam kung paano
humabi ng mga salita upang ilarawan ang bukang-liwayway
na matatanaw mula sa bintana.
Hindi ko na alam kung paano ilalagay sa papel ang nadaramang
lamig ng gabi ng iniwang
mangingibig.
Hindi ko na rin alam kung paano isasalaysay ang pagpatak
ng ulan sa tigang na lupa.
Dahil abo na sa aking gunita ang
mga maririkit at maaamong salita.
Ngabibida ngayon ang mga salitang
mararahas at mapupusok, mga salitang
ibinubungad ang mga magsasakang
hindi lamang palay ang ginagapas,
kundi kaaway; mga kabataang manunulat
na inaangkin ng lagim ng gabi, ngunit
hindi ng limot; ang api, na nangangalampag
upang maningil ng dugo; ang mga manggagawang
pinapanday ang malayang kinabukasan.

Hindi na ako marunong tumula.

2008-09-29T01:24:00.001+08:00

Isang linggo na ang lumipas simula ng malaman ko ang iyong paglisan, ngunit hindi ko pa rin lubos na matanggap na wala ka na. Hanggang ngayon, tuwing nakikita kita sa gunita ko, ang nakikita ko ay ang Mai/Rachelle (naaalala mo ba nung nililito ako ng roommates natin sa Albay kung ano nga ba itatawag sa iyo?) na naalala ko--- ibang-iba sa bangkay na may mga latay ng pagpapahirap. Hanggang ngayon, iniisip ko buhay ka pa rin (siguro nadadagdagan na ng kakaibang dimensyon ang karaniwan kong kabaliwan o umaandar na naman ang pagiging matigas ng ulo ko o slow lang talaga ako). Hanggang ngayon, iniisip ko na posibleng magkita pa rin tayo muli sa mga national convention o national council meetings. Ewan ko. Siguro, ang diwa mo ang nararamdaman ko. Kung kaya may kumpiyansa ako na masasagap muli kita balang araw. Kung saan mang larangan yun, alam ko andun ka. Nagsisilbing inspirasyon para sa aming nagpapatuloy sa gawaing naiwan ng mga tulad mo. Hindi ko alam kailan tayo magkikita muli. Hindi ko alam saan. Basta ang alam ko, naka-daster ka na bulaklakin sa pagkikita natin.

Hindi paalam, kundi hanggang sa muli ang sasabihin ko sa iyo. Mali pala ako. Bakit ako magpapaalam sa isang mahusay, masiyahin, at mabait na kaibigan? Nananatili kang buhay, habang andito kami sa buhay na ito. Habang patuloy naming pinaglilingkuran ang masa. Habang patuloy kami sa pagkilos para sa tunay na kalayaan.

Hanggang sa muli, Rachelle. Hanggang tagumpay.

Mai

2008-09-28T12:41:00.000+08:00

Tulad mo ay di malilimot habang kami ay narito.

2008-09-06T00:00:00.000+08:00

Suicide is a selfish act. When you consider doing it, you do not think of its consequences. You do not think of the people you will leave behind, the unfinished tasks, the changes you may have done. You only think of the coming oblivion, wherein such concerns are insignificant. And of course, you think of relief.

Suicide is not a mistake. Mistakes can be atoned for.

x=?

2008-09-02T00:30:00.000+08:00

Sabi ni Einstein, "How on earth are you ever going to explain in terms of chemistry and physics so important a biological phenomenon as first love?"

Ang sabi ko, "Kung ang pag-ibig ang x, ano ang formula?"

ramdam ang karamdaman

2008-08-29T16:34:00.000+08:00

Minsan kapag wala akong ginagawa, mahilig ako mag-isip. Isa sa mga naisip ko kanina ay ang kahinaan kong magsalaysay ng nagaganap sa akin sa ibang tao. Robot nga yata talaga ako. Kaya ko isipin (sa theoretical na level) kung ano ang gagawin (in detail) kapag may nangyari sa isang malapit na kaibigan (namatay, nakulong, etc). Kaya ko ilayo ang personal na galit sa isang taong kinakausap. Kaya ko rin makipag-usap tungkol sa damdamin nila, nang hindi naipapasok kung ano ang nararamdaman ko.

At yun ang madalas kong problema. Nahihirapan ako ipaunawa sa kausap kung ano ang nararamdaman ko. Hindi ako naniniwala sa pagbibitiw ng generic at simpleng kataga tulad ng, "nalulungkot ako" o "nagagalit ako." Hindi sa dahil hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko, pero palagay ko, kulang ang mga katagang ito para maisalaysay ko nang buo ang saloobin ko.

(Ang malabo rito, sa personal na damdamin ko lang ito problema. Pag may tinatalakay na isyu, kaya ko iayon ito sa kausap, gawan ng paraan para mas maintindihan niya sa pamamagitan ng pag-lapat ng personal na karanasan sa isyu.)

At sanay na rin naman kasi ako mag-kubli ng nararamdaman. Bukod sa nakakalimutan ko magpahayag ng nararamdaman, hindi ko rin naman madalas na nakikita ang pangangailangan magsalita tungkol sa nararamdaman ko, lalo na kung may kinalaman sa pagkakamali sa akin ng kaibigan, dahil naiisip ko na may iba pang dahilan kung bakit nagawa niya yun. Kumbaga, nothing personal. At mahaba rin ang pasensiya ko.

Pero sa mga ganitong pagkakataon na bigla akong dinadalaw ng lumbay dahil sa kakulangan ko sa pakikipag-kapwa tao, kahit gusto ko magsalita, nahihirapan ako. Mas madali isulat. Kapag nagsasalita kasi, maraming aberya: pwedeng maputol ang usapan dahil may biglang nagaganap (may nasagasaan, biglang bumagyo, sumobra ang init, may nasusunog, may nadapa, may biglang dumating na may dalang pagkain, may nagtext, may tumawag, etc), pwedeng makalimutan mo ang ilang importanteng salita na sasabihin (bago kasi ako kumausap ng tao, naghahanda ako ng "speech" sa utak ko), pwedeng hindi pala handa makipag-usap ang taong yun tungkol sa ganung bagay, etc. Hassle masyado para sa akin. Lalo na sa isang punung-puno ng duda, tulad ko.

Kay rami kong nakikita pang pagkukulang, mga bagay na dapat pa baguhin. Ang bilin sa akin, steady lang, patuloy naman ako hinuhubog ng kilusan at karanasan, kaya magpahinga kapag dapat, at kumilos nang ayon sa kakayahan. Kaya nga ako nagpahinga ngayon. Ngunit sa mga ganitong pagkakataon ko naiisip ang mga bagay na ito.

2008-08-05T01:22:00.001+08:00

Tanggap ko na ang buhay na walang kasiguraduhan.

Belated post (ukol sa Davao)

2008-08-03T14:41:00.002+08:00

Dalawang linggo rin ako doon, sa Davao. Bukod sa unang beses ko makasakay ng eroplano, di ko alam kung ano pa ang mararanasan ko sa pagkakataong ito. Dalawang linggong malayong-malayo ako sa kinalakihan kong mga lugar, skwelahan, kaibigan, karelasyon. Ito ang pinakamatagal na panahon na hindi ako uuwi ng bahay namin. Wala doon ang mga karaniwang pinupuntahan ko. Wala doon ang BL, kung saan kami madalas magkita-kita. Wala doon ang kr ko. Wala doon ang mga libro ko. Sa dalawang linggo, marami ang pwede mangyari. Ngunit di ako nangamba. Dalawang linggo lang naman ito, hindi isang taon. At alam ko na maraming maaasahang tao sa pupuntahan ko na sasalo sa pagdating.

Pagdating namin, napansin ko agad ang pagkakaiba sa Maynila. Mas malamig doon, mas mahangin. At kahit nag-rally kami agad ng tanghaling tapat, ang araw doon ay hindi katulad ng araw dito na grabe makapaso. Kung ikukumpara rin dito, mura ang mga bilihin, lalo na ang pagkain. Tantiya ko, sa isang daan piso, maaari ka nang mabuhay nang marangal sa isang araw doon. Sabi ko nga, baka magulat ako sa presyo ng mga bilihin pagbalik. Di lang dahil sa nagtaas ang presyo ng mga bilihin habang nasa Davao ako, ngunit dahil nasanay na ako doon.

Nasanay. Nakapagtataka na sa dalawang linggo, natuto akong mag-adjust agad sa routine ng walang routine, magkasya sa kung anong meron at umiwas sa pagbili ng hindi naman gaanong importante na bagay, baybayin at alamin ang mga ruta ng dyip sa mga kalsadang ngayon ko lang nakita, at pakitunguhan at kilalanin ang mga taong hindi ko pa nakakasama buong buhay ko.

Pero hindi yun ang nais ko ikwento. Mahabang-mahabang pasakalye lang iyon.

Isang gabi, napag-kasunduan namin na mag-overnight sa "bakweyt." Ito ang tawag ng lokal sa lugar na kinaroroonan ng mga evacuees o internal refugees. Nasa basketball court sila sa Bangkerohan (isang community sa Davao) noong panahong iyon, at nagmula sila sa Compostela Valley. Tutulong kami sa mga volunteers para ibahagi ang tulong na kailangan ng mga lumad na ito.

Pagdating namin doon, tulog silang lahat. Kanyang-kanyang pwesto ang mga magkakapamilya, ang mga gamit nila, nasa sulok ng kanilang napiling pwesto. Nagsimula akong magbilang, umabot ako sa 65, kaso hindi ko na makita ang iba, lalo na ang mga nasa malayong bahagi ng court at ang mga bata.

Ang mga lumad na ito ay nakarating pagkatapos ang ilang araw at gabing mapanganib na biyahe. Bumaba sila dahil nanganganib ang buhay nila sa pinanggalingang lugar. Sila ay sinona ng militar dahil umano sa pagsuporta nila sa NPA, at habang walang tao sa mga bahay, sinunog ng mga militar ang buong purok. Wala na silang babalikan doon kundi ang abo ng kanilang buhay. Kaya naisip nila tumakas para ipamalita ang nangyayari sa purok nila. Nagkubli sila sa dilim ng gabi, at may sumalubong sa kanila, kung kaya natapos ang biyahe nila sa mas madaling panahon dahil nakakuha ng mga sasakyan upang ihatid sila sa Bangkerohan. Noong panahong iyon, marami pa raw mula sa mga kalapit na purok ang nagbabalak bumaba, naghahanap lang ng pagkakataon, dahil pinipigilan ang mga ito na bumaba ng militar.

Karaniwan na sa akin ang mga ganitong kwento. Ngunit hanggang ngayon, hindi ko pa rin masagot ang tanong na "bakit?" Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit kailangan nilang gawin yun, ang sunugin ang lahat, pati ang kabuhayan ng mga taong ito. Hindi na ba nila mahiwalay sa isip nila kung sino ang sibilyan at sino ang kaaway nila? Sa ginagawa nila, hindi ba sila nakararamdam ng awa o habag? Talaga bang tuod na sila? O sadyang minamanhid nila ang kanilang mga sarili? At para saan? Para kanino?

Isang gabi lang ako doon, pero ito ang mga tumatak sa isipan ko: ang batang tinutusok ang hita gamit ang kutsilyo para makunan ng militar ng impormasyon, ang nanay na buntis na nagpursige pa rin sa pag-biyahe sa karimlan ng gabi para maipanganak ang anak niya sa mas ligtas na lugar, ang mga batang may masidhing galit sa mga umagaw sa kamusmusan nila.

Ang mga mall at uri sa lipunan

2008-06-08T21:40:00.002+08:00

Nung nasa Davao ako, dumarating ang pagkakataon na kailangan kong magpunta sa mall para magawa ang kailangan gawin.Sa Davao City, tatlo lamang ang mall: NCCC, Gaisano, at SM. At dahil hindi naman ako taga-Davao (at hindi ako marunong mag-Bisaya), sinasamahan ako ng local.

Namangha ako nung sa unang punta namin sa Gaisano, may nakasalubong na kaklase nung college ang kasama ko na si Leigh (local). Iniisip ko kasi na hindi ito madalas mangyari kung nasa Manila kami.

Ngunit, may iba pang pagkakataon: nasa Gaisano muli kami, ibang araw, ibang kasama (Crooks). At yun na nga, may nakasalubong muli kami, kaklase niya naman nung hayskul. Itinanong ko sa kanya ito kung bakit madalas ito mangyari (pinatotohanan kasi nila ang obserbasyon ko na madalas ito mangyari sa Davao), gayong ang Davao City ang pinakamalaking siyudad sa buong Pilipinas. Ang paliwanag niya, tatlo lang kasi ang mall sa Davao, kaya may makakasalubong ka talaga na kakilala mo pag nasa mall ka.

Nagtaka rin siya na namamangha ako. Pinaliwanag ko na sa Manila kasi, dahil madali naman ang transportation, okay lang na kahit sa Quezon City ka nakatira, sa Manila ka mag-aaral. Kaya, sabi ko, ang mall na madalas na pupuntahan ng isang tao (kung tapos na siya mag-aral), yung mall na malapit sa bahay o opisina. Dahil dito, madalang na may makita akong kakilala dahil madalas na hindi lang iisa ang mall sa bawat siyudad.

Kanina, may natandaan ako. Naalala ko yung kwento ng kr ko noon. Habang kumakain kami sa food court ng SM North EDSA, nakwento niya na nung bata siya, binibilisan niya ang pagkain dahil nagpupunta siya sa arcade. Naalala niya ito dahil sa SM North na sila nagpupunta noon pa, dahil malapit ito sa bahay nila. Naisip ko kasi na maaari na hindi ako makapag-bahagi sa kanya ng kwento tungkol sa mall ng kabataan ko habang nasa mismong mall kami, dahil hindi naman ako (o kami) nagpupunta doon dahil may mas malapit na mall mula sa mga bahay namin. Robinson's Galleria (o Galle) yun. At dahil di naman kami mahilig magpunta ng mall, hindi talaga namin ito pupuntahan, unless na may sadya talaga kami rito.

Habang inaalala ito, naisip ko tuloy ang pagkakaiba ng uri namin sa lipunan. Ang mga SM na mall (exception ang Mall of Asia) ay madalas puntahan ng mga panggitnang-uri sa lipunan, samantalang ang mga mall tulad ng Galle, Shangri-La, Greenbelt, at iba pa, ay madalas dayuhin ng mga uri na mas nakaaangat sa mga nasa panggitna.

Ito ang nakalimutan ko na idagdag sa paliwanag kung bakit hindi ako madalas makasalubong ng kakilala sa mall. Bukod sa issue ng proximity sa bahay/opisina/skwelahan nila, ang isang mall ay dinadaluhan dahil sa reputasyon nito: kung anu-anong klase ng tao ang nagpupunta rito. Kung shala ka (sosyal), at condescending, hinding-hindi ka magpupunta sa mga SM, dahil ito ay mas madalas dayuhan ng mga klase ng tao na hindi mo gusto makasalamuha. Magpupunta ka sa ibang mall na katulad mo rin ang nagpupunta, na hindi pinupuntahan ng iba dahil ang mga tindahan dito ay nagtitinda ng produkto na wala silang kakayahang bilhin.

Dalawa ang dahilan kung bakit ako hindi nakakakita ng kakilala sa mall: una, dahil mas madalas na puntahan ng mga tao ang mall na malapit sa bahay nila, at pangalawa, consideration din ang uri ng mall.

May pangatlo pa nga pala: hindi nga pala kasi ako madalas magpunta ng mall.

jack of all trades

2008-05-13T08:55:00.002+08:00

At ano nga ba ang jack of all trades kung hindi master of none din?

At Trina ang pangalan ng jack of all trades.

Kung di pa mediocrity ang tawag dun, hindi ko na alam kung ano.

hanap-buhay

2008-05-12T07:52:00.003+08:00

lagi na lang ba ganito putangina napapagod na ako talagang di ko na kinakaya noon okay pa pwede pa pagtiyagaan batakin mo na lang ng kaunti pa ang sarili pigain ang maaari pang mapiga kakayanin ipipilit ayoko na ayoko sumisiksik sa mga tao upang makapasok lang sa opisina ayoko pumapasok sa opisina araw-araw na lang hindi ako makapag-trabaho ng matino dahil sa chismisan ng mga tao sa pulitika putangina niyo putangina niyo mga liberal kayo leche ang dekadente niyo walang panahon sa inyo hindi niyo ba alam na nakababastos na kayo di niyo ba alam na pambubusabos na ang ginagawa niyo tangina niyo lagi na lang ba ako magkakaroon ng katrabaho tulad niyo ang nakikita niyo lang sa babae e ang mukha niyo punyeta sawa na ako tangina hindi dahil mabait ang isang tao ay magpapa-api na lamang siya lintik lang ang walang ganti tangina talaga kupal kayo kupal ang mga tulad niyong walang modo walang respeto sa mga babae tangina niyo akala niyo sa sarili niyo mga diyos mga regalo sa kababaihan tangina kung kayo lang din naman ang makakapares ni eba mabuti pa sa ahas na lang kami makisama o sa kapwa eba rin tangina di niyo naiintindihan na hindi personal lang ang ginagawa niyo hindi niyo naiintindihan na sa bawat babaeng nagkakaroon ng hinanakit sa ginagawa niyo libu-libong babae rin ang iniinda ang hinanakit nila sa lipunang ito tangina niyo tangina niyo tangina niyo tangina niyo habambuhay na lang ba ako makikisalamuha sa mga tulad niyo tangina hindi ako papayag sa ganun ayoko na sa ganito gusto ko na kumawala internal nga naman ang mapag-pasiya punyeta niyo may araw din kayo pera lang ba pera lang ba pera lang ba paano ang oras ko paano ang gawain paano ako kailan ako magpapahinga matutulog ng hindi nag-aalala na tatawag ang opisina na may nagrereklamong kliente tangina aanhin ko naman ang pera kung sunog naman ang kaluluwa ko kung kanila naman ang diwa ko nagpupumiglas ako ngunit nakagapos pa rin ako tangina huhulagpos din ako huhulagpos din ako huhulagpos din

ako

TRU COLORS-Art Exhibit: A Visual Experience on Contemporary Philippine Realities, Vargas Museum

2008-05-08T21:53:00.000+08:00

Makiki-plug lang sa sariling blog (nag-tugma pa).

*Plug!*

Cory’s Yellow. Erap’s Orange . Political Butterflies. Hunyango. Sanctimonious White. Dark Evil. Military Camouflage. Greenbacks and Subprime Stocks. Militant Red. Brown Rice. Shades of Opinion. Climate Change. Mood Swings.

What gives? This art exhibit seeks to portray the varied hues of current socio-cultural values spawned by the impact of neoliberal waves upon a receding land of crisis, corruption, and decay – and an embattled people.

If art is a representation of politics, then this exhibit mirrors what the Old Vatican once described as “the poor, deprived and oppressed.” The common Tao – laborer, OFW, the army of unemployed, the wretched of the earth – upon whose prism passes the TRU-COLORS of Philippine realities.

True colors. Through colors. See it as recreated in form and media by 20 artists of noted substance and continuing relevance.

Better yet, add your color to this event.

Concept of the exhibit: It has been the tradition of the social realist artists to mount an exhibit every year that falls under the month of May to commemorate Labor Day. This is one way of paying tribute to the workers' movement in the Philippines that shape and form part of our history and its contemporary challenges in the socio-cultural and political aspects of society.

This year proposed exhibit will highlight the different shades of colors that characterizes class stratification in the Philippine society. TRU-COLORS is one way of translating the various layers of colors that evoke the harmony and contrast – the primary and the secondary – which are basically the basic contradictions of society. Color characteristics like hot and the cool, the vibrant and the drab, speak of common traits and temperaments among us.

As in the use of colors, in order to come up with a good scheme there must be dominance without which there would be failure in placing harmoniously the different contrasting colors. The unity of which is in the good contrast and harmony of colors. In othere words, there must be opposing or contrasting colors, one of which must be dominate in order to achieve harmony. This is the irony of good color scheme.

TRU-COLORS would mean the variegated political stands of major players who continue to dominate the political landscape of our society.

Date and Venue of the Exhibit: 6th 5pm of May, until June 14, 2008 at the Vargas Museum , UP Diliman, Quezon City

Participating in the exhibit are Antipas Delotavo, Federico Dominguez, Neil Doloricon, Jose Tence Ruiz, Renato Habulan, Manny Garibay, Pablo Baens Santos, Ed Manalo (kilala ko ito!), Aga Francisco, Carlos “Totong" Francisco Jr. Chitoy Zapata, Arturo Sanches Jr., Michael de Guzman, Iggy Rodriguez, Addrein Silanga, Medeo Cruz, Jason Valenzuela (ito rin!), and Le-anne Jazul. - courtesy of GMANews.TV

pinirasong sulat na naman

2008-04-30T03:05:00.003+08:00

Aaminin ko: may bahagi pa rin ako na mushy, sentimental, emotional. Gusto ko rin inaawitan ng mga kantang pag-ibig, inaalayan ng tula, inuuwian ng pasalubong. Alam mo naman siguro ito. Ang palagay siguro ng ibang tao e wala tayong mush sa ating mga katawan dahil ang nakikita lamang nila madalas ay ang tawanan natin, ang mga pang-asar na hirit, ang pagyayabang na ang tanging silbi lamang ay malamangan ang isa, ang pag-mumura, ang pag-tatalo. Hindi iilan ang nagsasabi na hindi tayo mukhang mag-kr; mukha tayo mag-kapatid o mag-kaibigan. Hindi kasi nila nakikita ang kislap sa mata natin tuwing magkasama tayo, ang pagtutulungan natin sa internal na tunggalian ng isa't-isa, ang pagsasalo ng gawain, ang magkasamang pagsisikap na makagampan ng gawain at makarating sa mga dapat puntahan, ang pag-puna natin sa isa't-isa, ang kapanatagan ng loob natin sa isa't-isa at sa kilusan na ating pinaglilingkuran, ang pag-plano ng kinabukasan natin ayon sa pag-kilos para sa isang malayang lipunan.

Ito ang bagong version ng Rosas ng Digma (Ang Tugon). Sabi mo noon, ayaw mo na maging kanta natin ang alin man sa Rosas ng Digma dahil marami na ang may gusto rito. Okay lang sa akin kung ganun, dahil wala naman yata talaga tayong kanta. Sana lang, kantahan mo ako. Kantahan mo ako tungkol sa habambuhay na pakikibaka nating dalawa. Tungkol sa pamumuhay natin na simple, ngunit masikhay ang pagkilos. Tungkol sa pamilya natin na malayo sa naranasan nating pang-aapi at pang-aabuso. Tungkol sa pamumuhay natin sa piling ng masa. Tungkol sa panahon ng pag-punta natin sa ibang ibayo. Tungkol sa pag-asa at kalayaan.

Kantahan mo ako ng pangarap.

Ika'y paru-parong nangahas lumipad
Sa dilim ng gabi, pilit na umalpas
Pagkat hanap mo'y ningning at laya ng bukas
Sa aking mundo'y napadpad

Tulad ng iba ay nagmamahal din
Kahit malayo ay liliparin
Upang pag-ibig mo'y iparating
Sa rosas ng 'yong paningin

Ako'y nagagalak na tayo'y magkasama
Sa bawat pangarap
Sa piling ng masa
Magkahawak ng kamay
Sa pakikidigma
Para sa isang lipunang malaya
At sa pag-ibig na tunay at dakila

paalam sa kabataan

2008-04-28T18:58:00.002+08:00

Naunawaan ko na hindi pala ako likas na marahas na tao, di tulad ng akala ng iba sa akin; kung maaari lamang, umiiwas ako sa gulo at komprontasyon. Kung aking hihiramin ang isang linya sa isang sikat na kantang pag-ibig sa mga tibak, ako'y namulat sa isang panahong marahas. Hindi ko maaaring sabihin na masaya at karaniwan ang aking kabataan. Bata pa lang ako, nasanay na ako sa sigaw, mura, at dahas. Nasanay na rin ako na laging pinagdududahan. Kahit kailan, hindi ko nadama noon na may iisang bagay na maaari kong asahan na hindi mawawala o magbabago, bukod sa pag-iyak ko gabi-gabi sa karimlan ng kwarto namin noon.

Bata pa lang ako, kinikitil na ng mga tao sa bahay ang aking kalayaan na mag-pasya, mag-salita, mag-isip, mag-desisyon, kumilos. Ginagawa raw ito dahil bata pa ako. Nang tumanda ako ng kaunti, at nagkaroon ng malay, marami pa rin ang hindi ko maaaring gawin dahil daw "aktibista" ako. Sa mura kong isip, hindi ko alam kung paano bibigyan ng kahulugan ang salitang ito. Hindi ko maintindihan, dahil ang karaniwang katangian na iniisip ng mga tao ng mga aktibista ay ang sumali sa mga rali. Sa mura kong edad na siyam na taong gulang, hindi pa ako nakararanas ng sumali sa rali. Madaldal, makatwiran, matalino, at matigas daw ang ulo ko: ito na lamang ang pansamantalang ibinigay ko na kahulugan ng "aktibista."

Sa aking pag-tanda, mas napansin ko ang kahigpitan sa akin ng mga tao. Ang akala ko noong una ay karaniwan lamang ito, ngunit nung ikinumpara ko ito sa karanasan ng aking mga kapatid at kaklase, tila nga may kakaiba sa paraan ng pag-trato nila sa akin. Iniisip ko nung una, ang lahat ay magbabago rin, baka pag tanda ko, mag-iiba ang lahat. Ngunit sa bawat pagkakataong hinahayaan ko sila, humihigpit ang Batas Militar sa bahay. Hinayaan ko, dahil umaasa pa rin ako na magbabago rin ang lahat, ng wala akong ginagawa. Na hindi kailangan idaan sa kapusukan o komprontasyon. Na ipinagkakaloob ang kalayaan.

Hinahayaan ko rin pansamantala ang karahasan sa bahay, hanggang isang araw, naisip ko, bakit ako dapat magpa-api? Kung hindi ako kayang ipagtanggol ng mga dapat mag-tanggol sa akin, sino ang magtatanggol sa akin? Sino ang kikilos para sa akin? Hindi ba dapat ako na lang ang gumawa nito? Kaya sa susunod na pagkakataon, lumaban na ako. Ito ay nagresulta sa mga mas malala pang pangyayari, ngunit hinarap ko ito, sapagkat naisip ko na dapat nang lumaban, sapagkat hanggang hinahayaan mo lang na sinasaktan ka, hindi ito matitigil.

Hindi ako marahas na tao. Alam ko ito, kahit na kakaiba ako magalit. Natuto ako sa aking lipunan, na ang maging marahas ay ang maging mapang-api, kung kaya ang tanging sandata ng inaapi ay ang karahasan din. Dahil kung nais mo ng pagbabago, ito'y ipinaglalaban. At kung nais mo ng kalayaan, ito'y hindi ipinagpapaalam o ipinapakausap o iniiyakan: ito'y inaangkin.

Pinirasong sulat pa rin

2008-04-24T04:47:00.002+08:00

Ngayon ko lang napansin, kahit kailan hindi kita tinuring bilang kasama o kolektib; kinilala kita bilang mas sa antas na "instruktor" kita sa pagkilos. Di rin naman tayo masisisi rito, dahil una, hindi naman naka-sentro talaga ang relasyon natin, dahil nabuo ang ating relasyon bago pa tayo naging tibak; ang relasyon natin ay nahubog pa rin ng mga burgis na kaugalian, aminin man natin o hindi. Pangalawa, bilang karelasyon mo, kahinaan ko rin naman na saluhin ang gawain mo kapag nahihirapan ka na. Pangatlo, noong panahon na pumapakat na ako sa kinabibilangan mong grupo, ay siya naman ang panahon na pag-lipat mo sa iba.

Kung tutuusin, hindi tayo nagkasama ng gawain. Hindi tayo naka-upo sa iisang pulong na magkasama. Hindi tayo nakapag-BMI, o ang magpahangin na magkasama (na tulad ng pangarap natin nung hindi pa ako kumikilos). At hindi pa rin tayo nakapag-ED ng sabay, o kahit ako ang estudyante mo at ikaw ang instruktor ko. Sa mga mob lamang tayo madalas na nagkakasama, at yun ay kung wala tayong kanya-kanyang plano. Paano nga ba kita makikilala bilang kasama, kung sa mga mob lang tayo nagkakasama? At siyempre, bilang "estudyante" mo, paano ako makikipag-tunggali sa sarili ko na ang aking "instruktor" ay may mali rin palang sinasabi?

At ngayon, tuloy na talaga ang pag-pakat mo sa ibang grupo. At kung gugustuhin man natin, matagal-tagal bago tayo magkasama sa iisang grupo; gagamayin mo pa kung paano ka makakikilos sa lilipatan mo, may katungkulan naman ako rito. Para talagang hindi nagtutugma ang mga gawain natin.

Mahirap din pala. Di ko naman inaakala noon na magiging ganito. Buong akala ko kasi ay magkakasama tayo sa lahat ng gawain, na ang ating papakatan ay nakasalalay sa papakatan ng isa. Naisip ko rin naman na hindi laging mabuti kung kolektib mo ang kr mo, ngunit sa ganitong sitwasyon, nakikilala naman nila ang isa't-isa bilang mga kasama sa isang mapagpalayang relasyon.

Mahirap pala. Lalo na sa ganitong panahon at sitwasyon na kung saan, walang pwedeng kumilos sa ating dalawa upang lumapit sa isa. Stalemate, 'ika nga nila. Kaya ayoko na rin ibukas ito sa grupo ko (o kahit sa magiging grupo mo), dahil alam ko na hindi pa talaga panahon. Tulad ng maraming bagay: ang pag-papamilya, ang pagtungo sa ibang ibayo, atbp. Ngunit alam ko, laging napapanahon ang paghihintay ng tamang pagkakataon.

Dahil 22 na siya nung 20

2008-04-22T00:57:00.000+08:00

Maligayang bati, agwaskaterin! Pasensiya nahuli ito; ang dami kasing gawain. Sana magustuhan mo. :) At kahit hindi na tayo masyadong nagkakasama at nagkikita (mali, hindi na talaga), nais kong malaman mo na miss na kita (naks, ulol!). At na ang imbitasyon na ibinukas ko sa iyo noon ay nanatili pa ring bukas hanggang ngayon. Andito lamang ako bilang kalokohan, kakulitan, ka-angasan, at kaibigan.

Lihim

2008-04-18T21:50:00.002+08:00

Naiinip ako. Nababalisa. Sabi ko sa isang kaibigan, bakit ganun, parang hindi na ako mapalagay sa isang trabaho. Laging may kulang. Ang sabi niya sa akin, dahil may hinahanap daw ako. Tama naman siya. May hinahanap nga ako na ibang klaseng trabaho. Ito ang gusto kong trabaho bata palang ako.

Malapit na, malapit na.

Marami rin naman akong pag-dududa. Lagi naman. Lagi kasi sinasabi sa akin, mahirap kapag ganun, maliit at madalang ang kita. Ngunit, tulad sa isang pag-uusap ng isa pang kaibigan, para saan nga ba ako nag-iipon? Para ba sa kinabukasan? Anong kinabukasan nga ba yun? Dahil hanggang ganito ang sistema, ano ang kapalaran ko? Dama ko na hindi darating ang punto na maaari na akong tumigil sa pagtatrabaho dahil may limpak-limpak na akong salapi, at maari na lamang akong humilata sa ibabaw nito.

At paano naman ang walang ganitong klaseng desisyon? Ang hindi makapag-desisyon ng ganito, dahil hindi nalasap ang mga naranasan kong karangyaan? Wala na rin ba silang karapatan sa kinabukasan?

Hindi ito para sa akin lamang, kahit pa ano sabihin ng tao. Para ito sa tao, sa Sambayanan. Para sa mga kaklase at kaibigan na nagbabanat ng buto para sa sahod, para sa masuportahan ang pamilya, para makabili ng mga bagay na pinagkait sa kanila noon; para sa tropa ko na nababatak na masyado dahil kaunti lang ang nakapaglalaan ng oras at lakas sa gawain; para sa kr ko, na alam kong kasama ko pa rin sa pangangarap ng malayang bukas sa isang masayang lipunan; para sa mga pamangkin ko, na namumulat sa panahong marahas; at para sa Sambayanang Pilipino na patuloy na pinahihirapan ng tatlong salot.

Malapit na. Malapit na malapit na.

antoxicity

2008-04-10T15:19:00.001+08:00

Grass is greener

2008-04-09T13:04:00.000+08:00

Always, to someone else, you are living a charmed life.

holy week

2008-03-20T13:14:00.000+08:00

Mas gusto ko sana ipagdaos ang linggong ito sa piling ng mga magsasaka. Sana ang pagpunta ko ay tumagal ng 3 (o mahigit pa) imbis na isang araw lang.

Sa susunod na lamang.

(pics siguro kung sipagin ako)

"Isang araw ay aanihin natin ang tagumpay
At sabay nating tatamasain ang masaganang bukas
Kaya't wag kang titigil at susuko
Sa pag-punla at pag-hahasik ng kalayaan
Ang ating pagkakaisa'y patibayin
At ang ating pag-kilos ay lalong pag-alabin..."
-Isang Araw

Bakit ayaw natin kay Gloria?

2008-02-27T13:59:00.000+08:00

Bakit babagsak sa Physics si GMA?
Dahil ang RELATIVITY sa kanya ay
ilagay si FG at Mikee sa pwesto.

Why won't GMA make a good chemist?
She does not know any SOLUTIONS, only
a lot of corruption.

Why is GMA pretending to be a
geologist?
She is only good at finding FAULTS.

Why will GMA fail in mining engg?
Because she has underMINED the
people's trust.

Why will GMA fail in mechanical
engineering?
Because we will not allow her to SCREW
us forever.

Why will Gloria fail in civil
engineering?
Because her heart is really in EVIL
engineering.

Bakit hindi pwedeng geodetic engineer
si GMA?
Dahil sa umpisa pa lang, mali na ang
BEARINGS nya.

Why will GMA fail in electrical
engineering?
Because she SHORT CIRCUITS the
people's interest.

How does mathematicians see GMA?
1+1+1+1+1+1. ... a non-terminating
SERIES of corruption and lies.

Please pass.

Sign on also to http://www.petitiononline.com/STSC2008/petition.html

Scientists for Truth, Scientists for Change

Kung ako'y mabasag mo

2008-02-21T11:49:00.000+08:00

Kung ako'y mabasag mo,
pupulutin mo ba ang bawat
piraso kong
nagkalat sa sahig,
upang buuin muli?
Papayag ka bang
masugatan ng
matatalas kong bubog?
Hahayaan mo bang
dugo mula sa sugat mo,
at luha mula sa mata mo
ang kapalit ng pagkabuo ko muli?
O ako'y wawalisin
mo na lamang,
at isasantabi?

Piring

2008-02-21T11:40:00.000+08:00

Piring
Para kay J

Kung ako'y pipiringan niyo,
maaari niyo akong isubo
sa karimlan.
Ngunit ang puwang na
naiwa'y hindi niyo
madadala sa kawalan.

Kung ako'y pipiringan niyo,
maaari kayong gumamit
ng dahas upang ako'y
mapatahimik.
Ngunit ang aking kamao'y
nakakuyom, at ang aking
diwa'y nagpupumiglas
pa rin.

Kung ako'y pipiringan niyo,
maaari niyo akong
ibaon sa ilang pulgada
ng lupa.
Ngunit hindi niyo ako
maaaring
ibaon sa limot.

Kung ako'y pipiringan niyo,
pakisabi sa aking anak na
mahal ko siya, at na
hindi ako masamang tao.

Na hindi ako masamang ama.

Pag-luha sa isang dagat ng kape

2008-02-19T14:38:00.001+08:00

*paki-critique na lang kung nais mo. Salamat!

Tuwing nakakakita ako ng magka-relasyon
na magkahawak-kamay sa mob, hindi ko maiwasang
mapalingon sa aking tabi,
at makita ang mukha ng kasama
na hindi ikaw,
o marinig ang boses na hindi iyo.
Pilit ko pa ring hahanapin ang
kislap ng iyong mata o ang
maluwag mong ngiti sa bawat
kasamang makasalamuha.

Para akong umiiyak sa isang dagat ng kape, nangangarap
na mabawasan ang pait ng aking pangungulila,
sa pamamagitan ng pag-luha ng tubig-alat para sa iyo.

I defy

2008-02-19T11:53:00.000+08:00

*dapat ipapasa ko ito noon sa Youngblood, kaso natagalan na masyado.

A raised fist and a loud voice chanting slogans are signs of protest. In art and literature, they are endlessly signified as the weapons of the oppressed masses, with the ubiquitous gun, of course.

Last December 10, raised fists and loud voices were aplenty in the mobilization prepared for the International Human Rights Day. I was there too; I wanted to be with the people as this day is commemorated under the regime with the most cases of human rights violations.

I was there, yet somehow, I really wasn't; I no longer feel enraged when I see evidence of torture, as compared to my reaction just a few years ago, when I shed hot tears while watching my first documentary, “Alingawngaw ng Punglo (Echo of the Bullets).” In contrast, when I see a picture or watch a documentary or read something on human rights violations nowadays, I wonder where my tears are, and why they have not begun gushing forth from my eyes. And I feel my chest, trying to locate my heart, which I fear has become frozen.

I have become desensitized to the threats, the killings, the enforced disappearances. After being exposed to what this government can do, after reading article after article on yet another activist brutally killed or gone desaparecido or tortured, I have stopped considering the victims as people. Sometimes, I find myself thinking that they are just another statistic to cite, just another case to file, just another number in the two thousand-plus violations this government is guilty of.

And it pains me to see that I am a step closer towards apathy, an inch nearer towards hopelessness, and already in close proximity to catatonia. This is the last thing I would have expected to happen: I became involved because I know that I cannot live with myself if I did nothing. Yet now, it seems as if my efforts were futile.

I am writing this because a friend advised me to do so, and because I remember a half-baked poem I wrote four years ago. In the draft, the persona said that “ang pag-protesta ay tanda ng pagiging buhay (Protesting is a sign of being alive).” I would like to think that in writing this, I am doing just that: protesting against indifference, protesting against death, protesting against evil.

I am still alive. As long as I will not let sadness overwhelm me, as long as my ideology is strong enough to struggle against it, as long as I am raising my fist and chanting with the people, it will not conquer me.

Pinirasong sulat muli

2008-02-19T11:23:00.001+08:00

Kinukulit kita noon, itinatanong ko kung paano mo inilalapat ang dialectical-materialism sa existence ng isang diyos. Paulit-ulit mo ring sinasabi na hindi mo alam, basta ang alam mo, may diyos. At paulit-ulit ko pa ring itinatanong sa'yo. Hanggang sa kahahanap ko sa sagot, isang araw, natagpuan ko rin ito.

Tinanong mo ako noon kung bakit ako hindi Katoliko tulad ng inaasahan ng mga tao. Sinabi ko sa'yo na hindi ko masikmura na manalig sa isang relihiyon na ginagamit ng estado upang supilin ang karapatan ng mamamayan. Sinabi ko rin na namulat ako sa isang mundo ng mga Katoliko, ngunit mas disente pa ang ugali ng mga hindi naniniwala sa diyos nila. Niyakap mo ako, at hinaplos ang aking buhok.

Kristiyano ka. Ako, wala akong masasabing relihiyon na kinapapalooban ko. Ngunit, pareho tayong Marxista, at yun ang mahalaga.

Pinirasong sulat

2008-02-18T11:49:00.000+08:00

Naiinggit pa rin ako sa mga mag-kr na magkahawak-kamay o magka-akbay tuwing mob. Lilingon ako sa tabi ko, at makikita ang lugar na hindi mo kinalalagyan. Minsan, iniyakan ko na ito. Bakit ganun ang mundo, ang unfair, bakit hindi kita makasama lagi sa pagkilos? Sa mga ED, sa mga mob, sa mga pulong?

Dumarating din sa akin ang pag-unawa. Hindi kita makasama dahil nagtatrabaho ka para sa kinabukasang pinansyal ng pamilya natin. Dahil mahirap ang pera sa mundong ito, kahit hindi pa tayo magsasama, kailangan na itong pagsikapan.

Oo nga naman. Kasi kung libre ka lagi para makasama sa lahat ng gawain, e di sana hindi tayo nagrerebolusyon. Dahil hindi mo na kailangan magtrabaho dahil wala ng pangangailangan o kakulangan.

Go not gently, and rage with me*

2008-02-16T14:04:00.002+08:00

Rage with us!

Dahil ang pagbabago ay hindi hinihintay, kundi ginagawa.

Dahil ang kalayaan ay hindi hinihingi, kundi ipinaglalaban.

*mula sa awitin ng The Jerks, Rage

Mag-wasto

2008-02-14T17:11:00.000+08:00

Kasama ako sa bulto ng mga tao noong 2001 sa EDSA nang pinababa ng mga tao si Estrada, at iniluklok sa pwesto si GMA. Bata pa ako noon, second year high school sa isang exclusive school. Hindi ko man gusto si GMA noon pa man, mas gusto ko na siya ang nasa pwesto noon kaysa kay Estrada. Lesser evil, 'ika nga. Alin nga naman ang pipiliin mo, ang economist o ang dating artista? Ang nakakuha ng post-graduate degrees sa mga pinapipitagang skwelahan, o ang drop-out?

Bata pa ako noon. Madaling mabilog ang ulo, walang alam sa tunay na kondisyon ng lipunan, naïve.

Hindi na ngayon.

Nais kong iwasto ang nagawa kong (at nating) pagkakamali.

Kung nais mong maging kasama sa pagwawasto, magpunta sa Paseo de Roxas sa Pebrero 15, 2008. Oo, bukas na ito. Alas kwatro ng hapon ang kitaan.

Maging bahagi ng kasaysayan.

Punta ka ha? Inaantay ka ng Sambayanan.

Sabi niya

2008-02-11T17:38:00.000+08:00

"Ako lang yata ang VIP na nagpahatid sa Pasig, dinala sa Los Baños." -Jun Lozada (nung sinabi ni Angel Atutubo, assistant general manager for Security and Emergency Services, na lahat ng VIP ay hinahatid sa gusto nilang puntahan ng NAIA)

Samahan niyo ako mag-isip!

2008-02-07T19:56:00.000+08:00

Naisip ko lang: paano kaya sa future? Yung mga tipong ilang centuries mula ngayon. Ano kaya pakiramdam nun? May mapapa-isip kaya, habang tinitignan ang kanyang paligid, "Noon kaya, may nag-iisip tungkol sa akin, iniisip niya kung iisipin ko siya na mag-iisip sa akin habang tinitignan ang structures sa panahon ko?"

O ako na lang kaya ang mag-iisip: Noon kaya, may nag-iisip tungkol sa akin (o kahit sinong nilalang sa future niya)? Iniisip niya kaya kung maiisip ko siya habang nararanasan ko ang buhay ngayon?

Matagal ko na ito iniisip.

Two truths and a lie

2008-01-25T10:17:00.000+08:00

1. I care too deeply, too much.
2. I talk to people through a glass wall.
3. I have smoked pot.

Padayon!

2007-12-26T19:16:00.000+08:00

Maligayang bati sa ating lahat! Patuloy ang pagkilos patungo sa isang malayang lipunan.

"Engels is love"

2007-12-19T15:18:00.000+08:00


♥Engels is love♥
brought to you by the isLove Generator

Hehe. Natuwa/natawa lang ako sa nakuha ko. Yun lang.

Hindi dead star, death star

2007-12-18T16:15:00.000+08:00

*mula sa PhysOrg

Ito ang bago sa akin: isang malaking black hole ang nagpalabas ng "jet" patungo sa isang malapit na galaxy.

Kasi naman, ang akala ko lang sa black holes e taga-absorb ng energy. Pero sa natuklasang ito, may kakayanan din pala yung mga malalaking black holes na mag-emit ng jet na may malalaking doses ng radiation. At obviously, masama ito para sa matatamaan na galaxy.

Ngunit, sabi pa rin sa article, hindi naman puro masama lang ang resulta nito. Ang kaganapang ito ay makapag-lilikha rin ng "formation of large numbers of stars and planets after its initial wake of destruction is complete."

------------------------------------------------------------------------------

Tanong: ano kaya ang Filipino ng "black hole"?

schizo-trina

2007-12-18T13:54:00.000+08:00

sa esPRESSo (PUP)

Nakita ko ito habang naghahalungkat ng mga files ko. Nasa ikalawang taon ako nung kolehiyo nito. Lito ang isip ko nito, kaya kung anu-ano ang inilagay ko. Sinusubok ko kasi noon gawan ng ayos ang mga isipan sa utak ko, humanap ng liwanag sa dilim.

Nakatatawa lang mag-reminisce.

6/11/2004 12:21 NU
Sana kayang ihiwalay ang pag-iisip sa pakiramdam. Ngunit hindi. Sinubukan ko na ito, at ako ay nabigo. Hindi kayang ihiwalay ang pakiramdam sa tao. Kung hindi, hindi siguro ito maituturing na tao.

Integral ang pakiramdam sa tao. At integral sa kayang makaramdam ang makaramdam ng kabiguan at masaktan. At sana rin, ng tagumpay at kaligayahan.

6/11/2004 12:29 NU
Tagumpay at ligaya. Kabiguan at sakit. Magkatuwang ang apat na salitang ito. Wala ang dalawa kung wala yung dalawa. Parating magkakasama. Imposibleng marating ang isa kung hindi nadaanan yung iba.

Parating magkasama. Siguro ganito rin ang buhay ng tao. Parating may kasama— tagumapy at ligaya, o kabiguan at sakit.

6/11/2004 12:32 NU
Hindi pa naman talaga bulok ang mundo. May pag-asa pa naman ito, kahit papaano. At patuloy kong hinahanap ang silahis nito.

6/11/2004 12:36 NU
Hindi ako naniniwala na patuloy na nabubuhay ang tao sa mundong sa tingin niya’y wala nang pag-asa.

6/11/2004 12:48 NU
The light of the remotest stars comes last to men; and until it has arrived, man denies that there are stars there. –Friedrich Nietzsche

Sisikat din ang araw. Titila rin ang ulan. Ngunit habang hindi pa dumarating ang araw na iyon, magpapaulan muna ako. Lulusob ako sa baha. Matutuyo rin naman ako kapag sumikat na ang araw.

Hahayaan ko munang magsanib ang luha ko at ang patak ng ulan.

6/11/2004 1:48 NU
Mahirap mambola.

6/11/2004 1:58 NU
Bakit hindi?

6/11/2004 2:08 NU
Hindi mo mababanghay ang “believe” kung walang “lie.”

Alam ko na may katuturan ito; hindi ko pa lang naiisip kung ano.

ivory tower

2007-12-15T14:18:00.000+08:00

*sa Tomas Morato

Sometimes, revolutionaries have ivory towers too.

Maybe more on this when I'm more coherent.

How to be happy in a macho society

2007-12-14T11:04:00.000+08:00

Sa Plaza Miranda

Never let your happiness depend upon anyone or anything. Things come and go, and can be gained and lost easily. People can disappoint you; a lot of factors govern their actions and decisions. And not all of these are favorable to you. You may be in a relationship, but you are still an unique individual. Your relationship should not define who you are; only you can do that.

So do not cry (or contemplate suicide or whatever) because a person you were expecting to make you happy disappoints you (que horror!). That is beneath you. You are worth much more than that.

Ang babae ay hindi laging umiiyak. Ang babae ay hindi laging mahina. Ang babae ay hindi laging umaasa sa tagapag-ligtas.

-----------------------------------------------------------------------------

Ang kantang ito ay tungkol sa pag-basag sa ilusyon ng lipunan kung ano ang babae. Padayon!

Babae

Kayo ba ang mga Maria Clara,
Mga Hule at mga Sisa,
Na ‘di marunong na lumaban
Kaapiha’y bakit iniluluha
Mga babae, kayo ba’y sadyang mahina?

Kayo ba ang mga Cinderella
Na lalaki ang tanging pag-asa?
Kayo nga ba ang mga Nena
Na hanap-buhay ang pagpuputa?
Mga babae, kayo ba’y sadyang pang-kama?

Ang ating isip ay buksan
At lipuna’y pag-aralan
Pa’no nahubog, inyong isipan
At tanggaping kayo’y mga libangan
Mga babae, ito nga ba’y kapalaran?

Bakit ba mayroong mga Gabriela
Mga Teresa at Tandang Sora
Na ‘di umasa sa luha’t awa
Sila’y nagsipaghawak ng sandata
Nakilaban, ang mithiin ay lumaya

Bakit ba mayroong mga Lisa
Mga Liliosa at mga Lorena
Na ‘di natakot makibaka
At ngayo’y marami ang kasama
Mga babae, ang mithiin ay lumaya

Ang ating isip ay buksan
At lipuna’y pag-aralan
Pa’no nahubog, inyong isipan
At tanggaping kayo’y mga libangan
Mga babae, ito nga ba’y kapalaran?

Revised "Rosas ng Digma (Ang Tugon)"

2007-12-13T15:37:00.000+08:00

Mula sa isang entry ni Danny Arao. Basahin niyo yan para maintindihan kung bakit ako natutuwa sa revised version.

Kinikilig ako. Isa kasi ito sa mga kantang nais kong awitin sa aking kasal. Haha. *blush*

Strike!

2007-12-13T12:53:00.000+08:00

Tigil-pasada ngayon ang ilang mga operator ng dyip. Nasa Cubao sila kanina, nagpo-programa kasama ang ibang sektor na sinusuportahan sila.

Bilang karaniwang mamamayan (ibig sabihin sa kontekstong ito, hindi tsuper ng dyip) na laging gumagamit ng pampublikong sasakyan, paano ko ito titignan? Siyempre, perwisyo ang idudulot nito, dahil kung ang mga nagtigil-pasada ay mga dyip na sinasakyan ko tuwing ako ay aalis, maaapektuhan talaga ako.

Ngunit, minsan kailangan nating lumayo upang makita ang mas malaking litrato. Kung tutuusin, apektado na rin talaga ako dahil sa pagtaas ng presyo ng langis: nadagdagan na naman ang pamasaheng ibinabayad ko. Magtigil-pasada man sila o hindi, apektado na rin talaga ako. Hindi naman pwedeng panatilihing ganun pa rin ang pamasahe dahil kailangan magpa-gas ang mga dyip. Isa itong prized commodity na kung saan, kahit gaano pa ka-taas ang presyo nito, may bibili pa rin dahil necessity ito, at nag-iisang uri lang siya.

Ikalawa, tumataas ang presyo ng bilihin. Sa mga tsuper na ito, ang pagtaas na ito ay nangangahulugan ng pagbaba na naman ng buying power nila. At isang sektor lang sila sa mga nagrereklamo. Dahil sa liit ng kita, hindi na talaga kaya ang pagtaas ng presyo.

Kung tutuusin, ang ipinaglalaban ng mga tsuper ay karapatan din natin: ang karapatan na magkaroon ng gobyerno na interes ng mamamayan ang nasa isip. Kung kaya ang mga tsuper na ito ay hinihingi ang pagtanggal sa oil deregulation law (na kung saan hindi na gobyerno ang nangangasiwa sa presyo ng langis. Kumbaga, kebs na siya sa presyo nito) na salot naman talaga sa buhay nating karaniwang mamamayan.

Oil deregulation law, ibasura!

Placard

2007-12-13T12:49:00.000+08:00

strike in Cubao, 13 December 2007

*naisulat noong ako'y nasa ikalawang taon sa kolehiyo. Ang tagal na pala.

Placard

Makibaka, ‘wag matakot!

Ever since I was a little kid, I have always been familiar with these words, given that I was born just three months after the EDSA revolution.

I have seen a lot of signs in my life, but this will always stand out. Maybe it’s because it reflects my innermost desire: to fight for what is just and right.

This desire, the concern for the welfare of other people, and the compulsion to do something about it, is called activism. At least, that is my interpretation of my mother’s vehement reprimands. And the reason she does not want me to become an activist is because she considers activism as a purely leftist activity.

Unfortunately, a lot of people share this view. They become suspicious of people who campaign for a better society. They contemptuously label these people as “reds,” “communists,” “leftists,” “rebels,” “anarchists,” “terrorists,” and the like. They consider investing time in such an activity as abnormal, and even worthless.

What, I ask you, is so wrong about lobbying not just for your own rights, but other people’s rights as well? What is so wrong about campaigning for a better government that actually serves the people, and not just the influential elite? What is so wrong about fighting for a better society, which respects each individual’s rights, regardless of gender, religion, age, sexual preference, schooling, and race?

Can we not see beyond our mundane existence, and see that other people exist as well? Can we not transcend our angst, and realize that there are more important things to be concerned about? Can we not leave, even just for a while, our gaudy cellular phones, our indulgent personal computers, expensive clothes, and luxurious jewelry in our air-conditioned comfort zones, and do something worthwhile so that one day, everyone can enjoy this opulence?

Can we not fight for an important cause people in the future will think about, and even be thankful for, like, I don’t know, a better world?

Kay Mavic (dahil sinabi mo noong ika-23 ng Pebrero na hindi sining ang paggawa ng karatula)

2007-12-13T12:38:00.000+08:00

protesters in Cubao (Aurora), 13 December 2007

Nakita ko ito muli kagabi, habang nagsusulat ng isang sanaysay. Nasa unang taon ako ng kolehiyo nung isinulat ko ito.

Kay Mavic (dahil sinabi mo noong ika-23 ng Pebrero na hindi sining ang paggawa ng karatula)

Inilatag namin ang puting
katyang
walang laman
sa sahig. Itinabi namin dito ang
bukas na sisidlan ng
pula at
itim na
pintura. Inilapit namin ang maruming basong may
laman na tubig mula sa gripo at ang mga
brotsang gamit.

At nagsimula sa
itim. Tila umiilag ang katya
upang hindi ito mapahiran ng itim.
Natitiklop ang tela.
Dumidikit sa pintura sa brotsa ang tela.
Ngunit, iilang puting puwang
na lamang ang nalalabi.
Ibinabad muli ang brotsa sa pintura
at
nawalan ng
kibo ang mga
puwang.

Nagsimula

muli sa
pula. Naghalo ang
pula at itim, at
tumagos sa sahig ang tunggaliang ito.
Paulit-ulit.
Paikut-ikot.
Hanggang nanaig ang
maliwanag na pula, at lumitaw ang katagang
“Stop the oppression of campus journalism.”

*Mavic, hindi lamang tanda ng pagprotesta ang paggawa ng karatula. Tanda rin ito ng pagiging buhay

Panalangin sa pagiging bukas palad ng Hangad

2007-12-13T12:25:00.000+08:00

Panginoon, turuan Mo ako maging bukas-palad
Turuan Mo akong maglingkod sa Iyo
Na magbigay nang ayon sa nararapat
Na walang hinihintay mula sa 'Yo

Nang makibakang di inaalintana Mga hirap na dinaranas
Sa tuwina'y magsumikap na hindi humahanap Ng kapalit na kaginhawaan
Na 'di naghihintay kundi ang aking mabatid
Na ang loob Mo'y siyang sinusundan

Panginoon, turuan Mo ako maging bukas-palad
Turun Mo akong maglingkod sa Iyo
Na magbigay nang ayon sa nararapat
Na walang hinihintay mula sa 'Yo

*Matutunan ko rin sana na hindi maging manhid sa harap ng katakut-takot na paglapastangan sa karapatang pantao.

Front Runner

2007-12-11T17:35:00.000+08:00

Ipinahiram sa akin ang librong ito ni Vijae. Medyo nahalina akong basahin ito dahil sa isang libro rin: ang Ladlad. Sa isang short story kasi sa katipunan ng mga akdang ito, binanggit ang aklat na Front Runner, at maganda ang pag-tukoy sa librong ito.

Ito ang kwento ni Billy na isang front runner (sa larangan ng pagtakbo, may dalawang uri ng lumalahok: ang front runner at ang kicker. Ang nauna ay ang mga laging una sa hanay ng mga tumatakbo sa simula ng paligsahan. Ang nahuli ay ang mga nasa hulihan naman hanay), ang coach niya na si Harlan (na kanyang magiging karelasyon), at ang daan nila patungong Olympics noong 60s.

Hindi ito libro na tungkol lamang sa libog, pagmamahal, at drama. Oo, marami ngang tagpo na itong tatlo ang bida, ngunit marami ring isyu ang binigyang pansin sa librong ito: diskriminasyon, pulitika, aktibismo, tunggalian, atbp.

Hindi ito typical na love story, hindi lamang dahil sa relasyon sa pagitan ng dalawang lalaki ang buod ng kwentong ito, kundi isinisiwalat din nito ang pinagdaanan nilang dalawa (at ilan pang malapit na kaibigan) upang makamit ang isang mithiin na hindi pa nakakamit noon: bading na kinatawan ng Estados Unidos sa Olympics.

Sa mga ayaw malaman ang kinahinatnan ng kwento, paki-laktawan ang sunod na talata. Salamat. :)

Sa dami ng pinagdaanan ni Billy upang makatakbo sa Olympics, nakalulungkot na mamatay siya habang lumalahok sa ikalawa niyang paligsahan. Ngunit naiyak talaga ako nung bumalik na si Harlan sa bahay nila, at nakikita ang mga gamit ni Billy. Damit. Sapatos. Pinggan. Para bang nakita ko ang sarili ko sa katayuan ni Harlan. Nakikita niya ang mga gamit ng kanyang mahal. Dahil sa mga ito, hindi niya maikaila na nabuhay ito, na nakasama niya ito. At ito ang masakit: na hindi niya na magagamit ang mga ito, na hindi na niya makakasama muli ang mahal niya.

Ganun naman talaga. Lalo na sa mga pinili ang buhay na ito. Alam mo, sa kahit aling oras o araw, maaaring mawalay sa iyo ang mahal mo. Maraming paraan: dukutin, patayin, kulungin, etc. Ngunit, hindi ito sapat na dahilan para talikuran ang tungkulin sa Sambayanan. O para hindi magmahal. Mas matibay itong dahilan upang magpatuloy. Babalewalain mo ba ang inialay niya/nilang dugo? Lalo na kung alam mo na isa ka sa mga laman ng isip nila bago sila nilagutan ng hininga?

Minsan tayo ang mga kickers. Laging nasa hulihan, kuntento sa kalagayan. Ngunit pag isa-isa nang nawawala ang mga front runners, mananatili ba tayong kickers?

-------------------------------------------------------------------------

Nalinawagan na ako: ang pagiging bading nga ay pinipili. Oo, inaamin ko mali ako. Ano, masaya ka na? ;p Dahil ang pagiging bading ay hindi lang tungkol sa sexual preference. Ito ay ang pag-amin din na ikaw ay bading.

human rights sa Pilipinas

2007-12-11T11:55:00.000+08:00

Kahapon ay ang International Day of Human Rights. Maaaring hindi natin nararamdaman na may karapatang pantao palang nagaganap sa Pilipinas, kung kaya marami ang nagpunta sa lansangan kahapon, at prinotesta ang mga kalapastanganan na ginagawa ng gobyernong ito sa ating mga batayang karapatan.

Buhay pa rin kami. Nag-iingay pa rin kami. Lumalaban pa rin kami. At kahit isa-isa mo kaming paslangin, kunin, gahasain, o tortyurin, hanggang hindi natatapos ang pag-yurak mo sa karapatan ng Sambayanan, walang katahimikan. Dahil hindi iilan lang ang kinakalaban mo.

Hindi daan-daan lang.

Hindi libu-libo lang.

Kundi ang buong Sambayanan!

internal na tunggalian

2007-12-06T17:46:00.000+08:00

pasanin natin

2007-12-06T13:28:00.000+08:00

pasanin ng dalawa

2007-12-06T12:57:00.000+08:00

pasanin

2007-12-06T12:45:00.000+08:00

want to be like a comet

2007-12-06T12:23:00.000+08:00

________________________________________________

When words fail me, I draw. Or take pictures.

state of mind

2007-12-06T12:12:00.000+08:00

untitled

2007-12-06T11:51:00.000+08:00

DArn!

2007-12-05T11:37:00.000+08:00

Christmas tree 2 by ~etsapwera on deviant ART

Christmas tree by ~etsapwera on deviant ART

Blame it on my being naive, but I never expected that my uploaded photos (see above) on DeviantArt would be downloaded without my permission. I thought that DA being a community of artists, photographers, and writers, members respect other people's work: asking permission first before downloading, etc. Hindi pala ganun.

At di ko rin naman naisip na kapira-pirata pala yung mga inu-upload ko. Hehe.

Ang effort pa. Nilagyan ko ang bawat isa ng watermark ng DA. Inisa-isa ko ang bawat 60 deviations ko. Grrr.

Ok lang naman kasi hingin yung photos. Di rin naman ako naniniwala na akin yun e. Nagkataon lang talaga nandun ako sa lugar na yun nung nagkaroon ng magandang kunan. Ang gusto ko lang e magpaalam sila, or kahit kaunting comment na "okay yung kuha mo, kaya ido-download ko." Mahirap ba gawin yun?

After 9 years

2007-12-04T11:03:00.000+08:00

Lumipas ang siyam na taon bago ko natapos ang librong ito ni Jostein Gaarder. Oo, siyam. Aba, nauna ko pang natapos ang Sophie's World bago ang librong ito. Bakit? Dahil nahirapan akong makakuha ng kopya ng Solitaire Mystery. Kumbaga sa isang pack of cards, ang Solitaire Mystery ang Joker: namumukadkad-tangi (dahil wala siyang tulad) ngunit mahirap hanapin (dahil hindi siya kailangan sa mga laro, kaya madalas, itinatapon na lamang siya).

Sinimulan ko ito basahin nung nasa ika-pitong taon ako ng elementarya. Wala kasi kaming guro sa isang subject, kaya wala akong magawa. Nakita ko na hawak nung kaklase ko ang librong ito. Naintriga ako, kaya binasa ko siya habang wala pang guro. Siyempre, di ko siya natapos. Kaya sa mga susunod na mga taon, patuloy akong nagtatanong sa mga kasama ko kung alam nila saan ako makahahanap nun. Ang problema, hindi nila alam yung libro.

Nakita ko rin ang Solitaire Mystery sa National Bookstore. Nasa ikalawang taon ata ako nun ng hayskul. Ang problema, mahal siya. Di ko kayang bilhin. Di ko naman maaaring ipabili sa magulang ko dahil hindi ako ganung tipong tao. Kaya ipinagpaliban ko muna ang pagbili ng kopya.

Hanggang sa kolehiyo, naghahanap ako ng murang kopya nito. O kahit kopya sa library. Para matapos ko man lang yung libro (utang na loob, ilang taon na ang nakalilipas, di ko pa tapos. Kumusta naman yun, di ba?).

At nung 1 Disyembre 2007. Nasa UP ako nun, kasama kr ko, kumukuha ng mga litrato ng Sunken Garden ng UP. Nagutom siya, kaya nagpunta kami ng Shopping Center. May maliit na bookstore na katabi ang Shopping Center. Sabi ko, sisilip lang ako sa bookstore. Lagi ko kasi ito nakikita, di ko lang pinapasok dahil wala akong oras tuwing dumadaan ako.

At dun ko natagpuan yung libro. Mas mura kumpara sa ibang bookstore, kaya binili ko na.

At sa wakas, matapos ang siyam na taon, natapos ko rin ang kwento.

Natutuwa nga ako, dahil medyo related ang siyam na taon kong kwento sa libro. Sa Solitaire Mystery kasi, iniwan ng isang babae ang kanyang asawa at anak sa Norway, at tumungo siya sa Greece. Paglipas ng walong taon, bumiyahe ang mag-ama mula Norway patungo sa Greece para puntahan at sunduin ang babae.

Parang ako lang. Kung saan-saan ko pa hinanap ang libro (pinahanap ko rin siya sa kr ko nung nagpunta siya ng Malaysia), at matapos ng mga taon, nahanap ko rin siya.

Ang dami kong gusto isulat, kaso di rin maiintindihan kung hindi pa nababasa ang libro. Hehe.

Basta, maganda ang libro. Dapat ito basahin. Ang ganda kasi ng pagkaka-gawa ng kwento. Kahit na may mga pagkakapareho ito sa Sophie's World.

Very busy weekend

2007-12-03T12:35:00.000+08:00

30 November 2007

1 December 2007

2 December 2007

Maligayang bati, Gat Andres Bonifacio!

2007-12-01T13:51:00.000+08:00

"Ayan na, ayan na, ayan na ang Sambayanan!"

At dahil kahapon ay kaarawan ni Gat Andres Bonifacio, ako ay nag-mob. Bakit? Ano pa nga ba ang mas magandang paraan na ipagdiwang ang kaarawan niya kundi ang mag-protesta laban sa kabulukan at pang-aabuso ng kasalukuyang sistema?

Maglalagay ako ng mga litrato rito ng naganap kahapon dito kapag nagka-oras. Hehe.

Hello?!

2007-11-29T16:51:00.000+08:00

*phone rings*

Phone is answered.

"Hello?"

"Hello, pwede po makausap si Trina?"

*phone is passed to me*

"Hello? Trina ito. Sino ito?"

"Hello, Trina? Andyan ka ba raw? Pinatatanong ni Mommy. Baka raw kasi nasa Makati ka."

*tumambling na lang si Trina*

___________________________________________

Ingat kayo, kolektib. Monitor na lang ako rito. Ingat kayo ha? *hug* ♥

coup-milos na

2007-11-29T15:16:00.000+08:00

* sa UP Diliman

Pinapipili ni Trillanes ang Sambayanan: si Gloria o pagbabago?

Bakit kailangan may ganitong kaganapan bago kumilos?

Bakit kailangan hintayin ang pagbabago?

Sining Luwal ng Kanayunan

2007-11-28T14:48:00.004+08:00

Nagpunta kami kanina sa exhibit ni Parts Bagani sa Galleria 2, UP Faculty Center. Ang gaganda. Sa sobrang tuwa namin, bumili na rin kami ng miniature prints.

Ang astig talaga kasi. May mga painting kasi na ang ganda nung mga kulay. Ang vibrant. Buhay na buhay.

Isa ito sa mga pinaka-gusto ko. Basta. :)

Meron naman na ang galing nung pagka-conceptualize. Yung tipong pag tinignan mo at second glance, meron ka pang ibang makikita.

Nakatutuwa rin, kasi detalyado yung pagkakagawa. Tsaka may makukuha kang insights sa kung paano nabubuhay ang mga kadreng nasa kanayunan. (Tignan niyo maigi yan. May laptop sa kanang bahagi. Totoo!)

Nagustuhan ko rin ito. Para kasi siyang nakikipag-usap sa tumitingin:

Aalis na ako ha? Marami pang nag-aantay sa akin doon. Kailangan talikuran ang nakasanayang buhay para sa malayang bukas. Ngunit hindi ko iiwan ang gitara ko. Kasama ko ito. Sabay kami lilikha at kakanta para sa mapulang bukas.

Punta kayo!

Saglit lang

2007-11-27T17:13:00.000+08:00

You know what I miss?

This:

and this:

Gusto ko uli maglaro ng basketball at soccer. Gusto ko matuto lumangoy para makapag-surfing ako. Gusto ko mag-kung fu at arnis uli.

Gusto ko, kahit isang araw, bola o baston naman ang hawakan ko, imbis na lapis o mouse. Gusto ko maglakad sa court o damuhan, imbis na sa lansangan. Pakinggan ko muna ang ingay ng mga naglalaro (at mga nagfi-feeling naglalaro), imbis na ang hinagpis ng Bayan kong api.

Sino game?

Saglit lang naman. Hindi ako tumatalikod sa aking gawain o tungkulin.

Last night

2007-11-27T12:40:00.000+08:00

*sa Mag:Net Cafe sa Katipunan

I think, alcohol is an acquired taste. Yes?

Walang pamagat muli

2007-11-22T16:52:00.000+08:00

*sa may Ortigas

Naaalala ko noon, tuwing kaarawan ko, isa sa mga hinihiling ko ay ang kalayaan:

*sa Rizal

kalayaan na makapag-pasiya kung saan ako pupunta, at paano;

*sa bahay

kalayaan na mag-isip at magsalita ng kahit ano na hindi hinuhusgahan;

*sa NYC, Naga City, Bicol

at siyempre, kalayaan ng Pilipinas, ng Sambayanan.

*sa NUJP

Unti-unti kong naintindihan na hindi pala ito hinihingi o nililimos o hinihintay. Ito'y ipinapaglaban at inaangkin.

*sa UP Diliman

Ito'y ipinapaglaban, sapagkat ang pagkamit ng kalayaan ng isa ay nangangahulugan nang pagkawala ng alipin ng iba.

*sa St. Paul

Ito'y ipinaglalaban dahil hindi naman ito materyal na bagay na maaaring ibigay ng iba. Ito'y batayang karapatan ng bawat isa.

*sa Liwasang Bonifacio

Ito'y ipinaglalaban dahil sa panahon ng paniniil ng estado, ang natitirang kalayaan ng Sambayanan ay ang lumaban.

*sa UP Diliman

Kaya ngayon, tuwing kaarawan ko, hindi na ako humihingi ng kalayaan. Sa bawat taon na ako'y tumatanda, sinisiguro ko na kasama ako sa mga kumikilos para sa kalayaan ng Bayan. Para dumating ang panahon na walang bata na kailangan pang humiling ng mga batayang karapatan, tulad ng kalayaan.

(ang naunang walang pamagat)

Pretender

2007-11-21T15:32:00.000+08:00

si Grade 5 sa Ateneo de Naga University

It sometimes freaks me out how I can effortlessly say I feel fine when my whole world is collapsing, how I smoothly cover up any traces of tears or blood, how I can smile when I'm wallowing in disappointment, how my moves are still steady even if my insides are starting a revolution, how I can carry on when I know the inner Trina is already catatonic.

It especially freaks me out that I have been doing this for more than half of my life, and that by now, it is almost second nature to me, like it or not. And even if I've been trying to change this for the past few years, when something bad happens, I revert to pretending.

What's worse? I don't think anyone knows I'm pretending.

Alien

2007-11-21T14:55:00.000+08:00

NYC sa Naga City

I used to force myself to not belong. I intentionally liked the different colors, chose different clothes, cared about different things. This was how I wanted to express my individuality.

I see now I need not have done that. I sometimes feel that I am an alien, incapable of relating to others. I sometimes feel that I'm not close to people dear to me. Which is one of the reasons I'm convinced that I have an undiagnosed mental disorder.

You know what's utterly depressing? Being unable to articulate one's feeling of alienation (and sadness and loneliness), even if one is a writer.

Paano mo gusto maalala?

2007-11-20T20:43:00.001+08:00

sa Ateneo de Naga

Nung bata ako, wala akong kaibigan. Maraming tao noon na iniisip nila na malapit sila sa akin, ngunit ako? Mailap ako sa kanila. Lalo na sa mga ka-edad ko. Di kasi nila ako maintindihan. Iba raw talaga iniisip ko, masyadong malalim, masyadong seryoso. Ang bansag sa akin ng iba, "gifted child" o kaya "genius." (Malala kasi ang colonial mentality sa skwelahan namin, kaya Ingles lagi ang bansag.) Umabot na rin sa punto na binansagan akong "autistic." Ayos lang. Palagay ko naman kasi talaga may high-functioning autism ako, di lang na-diagnose.

Noon, naisip ko, pag namatay ako, gusto ko maalala bilang "magaling na Trina." O "matalinong Trina." Kahit ano, basta nagpupunyagi ito sa laman ng utak ko. (Ito pa ang mga panahong obsessed ako sa mga results ng IQ tests noon sa school, at tuwang-tuwa ako dahil ang resulta ng akin ay hindi pang-karaniwan.) Yun lang kasi ang palagay ko noon na maaari kong iambag sa lipunan. Di ko gusto ang itsura ko noon (insecure). Di pa rin ako ganun kaayos magsulat, at medya-medya lang ang mga likha kong dibuho.

Ngayon? Masasabi kong matalino ako. At di ko kailangan pa ang mga IQ tests para masabi ito. May mga nagsasabi rin naman na may itsura ako. At mula sa point-of-view ng photographer (kuno), masasabi ko na medyo maganda pala ang rehistro ko sa camera (parang ugly duckling na naging swan lang).

May natutuwa rin sa mga dibuho ko, napupuri ako dahil maganda raw ang mga ito. Gayundin sa mga kuha ko gamit ang camera, at ang mga akda ko. At marunong na rin ako mag-ayos ng website.

Ngunit ayoko na ito ang maalala ng mga tao. Ang mga ito, naintindihan ko pagtanda ko, kaya naman yan gawin ng kahit sino e, ilagay lang sila sa katayuan ko. Ang mahirap e magmahal. Yung ibubuhos mo ang buong kaluluwa mo para sa iisang hangarin o tao. Yun ang mahirap.

Yun ang gusto kong maalala sa akin. Na ako'y taong nagmahal. Nagmahal, kaya nagbuhos ng oras at lakas para sa kalayaan ng Bayan. Nagmahal, kaya naglingkod sa Sambayanan. Nagmahal, kaya nakaintindi na kailangan niyang talikuran ang nakasanayang komportableng pamumuhay. Nagmahal, kaya nakita niya na may pangangailangan pang mas matindi kaysa sa sarili niyang pangangailangan. Nagmahal, kaya kumilos para sa kinabukasan ng susunod na henerasyon. Nagmahal, kaya kahit buhay, kayang ialay.

Pag ako'y lumisan na, sana ganito niyo/nila ako pag-usapan:

"Ah si Trina? Oo, matalino yan, manunulat, matanong, model, lights designer, photographer, at kung anu-ano pa. Ma-epal kasi yan e."

"Pero higit sa lahat, nagmahal yan."

Listen

2007-11-19T14:56:00.000+08:00

Sometimes it surprises me how he catches the most inane, half-baked comment I make. When we had dinner the other night, I was telling him that I do not want to become a journalist working for a mainstream company. I expected this announcement to be greeted with astonishment, because it is a big step for me. And hell, a big career risk, since a big avenue for career development has been blocked.

And he was like, "Oo nga, sinabi mo na yan noon." (Yeah, you already told me that ages ago.)

And I was shocked, not because of my ability to be consistent, but that he retained in his memory what a naive girl had said regarding the media industry. I had already forgotten that I had already made that statement, but when he reminded me that I had already told him of my career plans, I suddenly remembered why I had made that statement months ago, several months short of graduation.

So he listens to me. He actually does. Maybe not always the way I want him to listen, but the way he is capable of doing so. More importantly, he listens when I need him to.

Katipuneros Live!

2007-11-19T11:04:00.000+08:00

Nood tayo!

Lunduyan 2007

2007-11-14T16:44:00.001+08:00

More here.

Naisip ko lang noon

2007-10-30T11:20:00.000+08:00

Lahat tayo nais kumawala sa kahon. Ngunit tayo mismo ang kahon.

Ang Pagiging Babae

2007-10-30T11:10:00.000+08:00

Nasa playlist sa ibaba ang kanta. Siguro masyado pang maaga para sa Women's Day (na sa March 8 nagaganap) i-post ang lyrics ng kantang ito, ngunit kung tutuusin, mas kailangan ang mga tulad ng kantang ito sa pang-araw-araw nating pamumuhay. Dahil ang pinaka-mahirap at pinaka-malaking tunggalian ay nagaganap sa pang-araw-araw nating pamumuhay.

Para sa mga babaeng nagbabasa nito ang post na ito. :)

Ang pagiging babae sa lipunang malupit
Ay puno ng hirap at sakit
Ang pagsasalita ay pag-aanyaya
Sa dahas na laging nakaamba
Hinagpis ay hindi maipakita

Ang babae at bayan ay laging nagdurusa
Sa bangis ng pagsasamantala
Sa malalim na sugat ng pandarahas
Ay buhay ang katarungang hangad
Na ang maapi ay hindi na muli

Ang paghuhulagpos ay mayroong panahon
Ang panahon na iyon ay ngayon
Kasama ng bayan na magpupunyagi
Ang babae sa paglayang mithi

Ang pagiging babae ay pagiging mulat
Sa hindi pantay na pagtingin
Ang hindi pagkibo ay pag-aanyaya
Sa higit pang dahas at banta
Lakas natin ay ipakita

Ang paghuhulagpos ay mayroong panahon
Ang panahon na iyon ay ngayon
Kasama ng bayan na magpupunyagi
Ang babae sa paglayang mithi
Ang babae sa paglayang mithi

Sulit?

2007-10-29T16:59:00.000+08:00

Sale kahapon sa Riverbanks Mall Marikina. At dahil sale, naisip ng nanay ko bilhan ako ng sapatos. May mga sapatos kasi na kinaltasan ng 50% ang regular na presyo nila. Meron nga mas malaki ang kaltas. Yung binili na sapatos para sa akin, P799 na lang ang binayaran. Kung walang sale, mga P2,300 ang halaga ng sapatos na iyon.

Nababagabag ako. Pakiramdam ko luho ang pagbibili ng bagong sapatos. Marami naman kasi ako sapin sa paa. Yun nga lang, madalas ako mag-tsinelas dahil masikip na ang mga sapatos ko.

Ang tingin ko sa pagbili ng bagong sapatos (para sa akin) ay luho pa rin, kahit na lagpas kalahati ang ibinagsak ng presyo. Ganito kasi ang iniisip ko: ano nga ba ang tunay na presyo ng sapatos?

Magkano lang ba talaga ang ginastos ng kapitalista sa sapatos na binebenta niya? Sa P2,300 na orihinal na presyo ng sapatos, magkano ba dun ang talagang ginastos niya? At magkano dun ang kita na niya?

Hindi ba tayo inuutakan lang, pinalalabas na mura na ang sapatos na halagang P799? Malay ba natin kung P300 lang pala ang halaga ng sapatos na yun, kung bibilangin lang ang ginastos ng kapitalista run, at hindi isasama ang pagkalaki-laking tubo niya.

Medyo malabo pa ang iniisip ko, wala akong hard data. At naisip ko ito habang nag-iikot sa mall. Ngunit ito ang nananatiling palaisipan para sa akin: sulit pa rin ba kapag sale?

A short history lesson

2007-10-28T13:05:00.000+08:00

A few years ago, I was kicked out of the Ateneo de Manila University. My grade point average did not reach the required mark for me to be able to continue my second year in the Ateneo. So I had to look for another school. (If I had wanted to, I could have returned after a year. But that's another story.)

My parents wanted to send me to Ateneo de Naga University. Yes, the one in Bicol. My brother (eight years my senior) was completing his senior year there, so my parents thought it was the perfect arrangement.

Of course I did not want to go. I didn't know anyone there, except for my brother (with whom I had an issue). And it's another Ateneo school, for crying out loud. Of course I was adamant on not going.

What did I have against Ateneo? When I was a high school senior, the only school I was keen on entering was UP (kahit anong campus, basta UP). I loathed Ateneo because I did not like the attitude of most of the high school graduates it produced (including my older brother). Of course, it was unjust of me to form such generalizations, but for an high school senior about to enter the unfamiliar world of college (no uniforms, co-ed classes, public transportation), I think at that time, generalizations were all I had.

Unfortunately, my mother was hell-bent on me attending another private school for college. She did not want me to attend UP, because according to her, "baka maging aktibista ka lang o mamundok ka na." So after countless arguments, tears, and threats, I entered Ateneo with much misgivings.

Even then, I am able to say that I am not a typical freshman. Even in high school, I already had the impression that our teachers were not teaching us the important stuff, that they were hiding something from us. And that what they were teaching were irrelevant to our lives. So when I entered college, I had already decided that I wanted to seek education outside the classroom too.

This became a problem during the latter part of my freshman year in the Ateneo. I no longer found many of my subjects relevant. I was engaged in something more relevant, more important, more urgent--- the student publication. Here, I found answers to my questions, and then some: It offered an alternative solution. Society does not have to be this way. It could be better.

And so my grade point average went down. And I had to look for another school. And my parents wanted to send me to Naga. Which I was strongly against. So I stayed.

Back then, I feared that the movement I found in Ateneo de Manila is not present in Ateneo de Naga. I feared that I'd go astray. Again.

But now, after Lunduyan in Naga, I keep thinking if I made the right decision. It seems that my apprehension was unfounded. In fact, if I had gone to Naga, I may have been a better person.

And now, I miss the place I almost spent my college life in. Some of the songs I first learned here in Manila I also heard there. And now, when I hear these songs, I'm reminded only of Naga. I'm reminded of lost opportunities. I'm reminded of the people I could have worked with for years. I'm reminded of a possibly better Trina.

Maybe I'll just take comfort in the possibility that in a parallel universe, another Trina is living out this life. She had known Cris Hugo, could have been her classmate. She is trekking the rice fields every month, for her basic masses integration. She speaks Bicol like a local, and her skin color has gone several shades darker. She now looks like the masses she has vowed to serve.

Lunduyan na!

2007-10-14T12:31:00.000+08:00

Off to Naga later. I'll be out of the metro for one whole week. Will probably post an entry when I come back. Probably.

Bye!

No Photoshop, no problem!

2007-09-24T10:40:00.000+08:00

Or not. This is what happens when I desperately need Photoshop for various projects and all I have is--- Microsoft Paint. Panalo. Pampalipas oras lang talaga ang mga ito.

Favorite. :)

Freedom of expression blah blah blah

2007-09-20T16:26:00.000+08:00

There's no question: when it comes to the suppression of freedom of expression, everyone is willing to raise their fists and pens in protest. They are angry because, heck, it's the right to speech they're pummeling to ashes. If we don't speak out now, when will we react? And if we do decide to react then, will we be able to?

This is all well and good, but with this kind of thinking, we are forgetting that the right that is being violated is not only an individual right, but the people's right. That civil liberties are at stake here. That how we fight against this abomination determines how the generations after us will live.

We also tend to forget that this being a case of oppression, there is always the oppressor, and the oppressed. And (as with all cases of oppression), the oppressor uses all available means to get its way because it needs to subjugate the masses (or the oppressed). Which is not hard, as the oppressor has power. Having power means that s/he has much to lose when the status quo changes. Therefore, s/he must maintain society as it is to retain power.

Looking at it closely, the freedom to express one's self is not only about churning out inanities in one's blog and not being scared of having a libel suit delivered to your doorstep. Or having to worry about your unique outfit not being suitable to your office or school's dress code. It's about the power struggles in our society, and how the powerful take advantage of everything for their own good. And how the people struggle to uphold their rights in a society that looks at rights as privileges.

Actually, it's the history of freedom itself.

Obviously, I'm in the wrong field

2007-09-18T11:48:00.000+08:00

Panalo!

Got this from Vina. If you'd like to try this out, enter "nycareers" in the username field, and use "landmark" as the password. Click the "Career Matchmakers" button.

1.	Crane Operator
2.	Electronics Engineering Tech
3.	Electrical Engineering Tech
4.	Avionics Tech
5.	Aquaculturist
6.	Forensics Specialist
7.	Environmental Consultant
8.	Oceanographer
9.	Farmer
10.	Biomedical Engineer
11.	Farm Equipment Mechanic
12.	Agricultural Engineer
13.	Cable Installer and Repairer
14.	Hydrologist / Hydrogeologist
15.	Architect
16.	Race Car Mechanic
17.	Appliance Repairer
18.	Horticulturist
19.	Commercial Diver
20.	Heavy Equipment Mechanic
21.	Pipefitter
22.	Broadcast Technician
23.	Small Engine Mechanic
24.	Ironworker
25.	Motorcycle Mechanic
26.	Production Woodworker
27.	Automobile Mechanic
28.	Botanist
29.	Optical / Ophthalmic Lab Technician
30.	Aircraft Mechanic
31.	Heating, Air Conditioning, Refrigeration Tech
32.	Fruit and Vegetable Grower
33.	Electronics Repairer
34.	Diesel Mechanic
35.	Industrial Engineering Tech
36.	Mechanical Engineering Tech
37.	Arborist
38.	Optometrist
39.	Zookeeper
40.	Engineering Tech

Alumni card

2007-09-17T18:21:00.000+08:00

I am currently hesitating to claim my alumni card from St. Paul University Quezon City. I just don't see the point of bearing any kind of alumni card from your alma mater. I don't believe in school spirit anyway.

I may be cynical, but I don't think schools turn us into functional human beings. I think we are mainly responsible for this. And if we do lend ourselves to our school's process of shaping us, and we imbibe the values given to us (or pounded into us, whichever system your school is into), it's because we want to be transformed. Therefore, no matter how good a school is, if you do not want to be changed, its PAASCU or ISO rating is nothing.

Besides, what's a school compared to the whole world? I'd rather display an alumni card stating I was a student of the history of changing societies. Then again, I'd always rather be a student in this kind of school than an alumni. :)

To be continued.

"I have never let my schooling interfere with my education." -Mark Twain

It's one of those days again

2007-09-07T02:00:00.000+08:00

Big news: I am restless yet again. Same people. Same topics. Same routine everyday. Same issues. Same posts. Everything is suspiciously the same, and yet I still sleep late. I keep on hoping something out of the ordinary will happen while I'm awake in the wee hours of the morning. But it never does.

I have an inkling on what I should do to appease this anxiety. But is it really the answer? Will I really stop being restless if I do follow through with that plan?

How about the people I'll leave behind? Are they ready?

How about my tasks? Will they be accomplished without me?

Am I ready? With all my insecurities, I doubt if I am. But, this is a step (albeit a large one) towards the resolution of those issues. If I do push through with this, I can finally leave my issues way behind. I've always been cautious of resolving my issues. I used to think that if I had no issues, I would not be able to write anymore. Well, I've long made the decision that I will give everything up for a worthy cause, even writing. And this is it.

In the meantime, while gripped by my bourgeois tendency to vacillate, I shall make a new layout for this blog.

Fossils in the closet

2007-09-06T12:01:00.000+08:00

Last night, I was re-reading my old journals, as well as written work for various classes. I may be a bit presumptuous, but I dare say that some of what I've written then are actually good. Then I smiled, because even then, I thought what I had written is good. And this was in a time when I still believed in the myth that art is only for art's sake. That was the time when I was experimenting with half-light (known as chiaroscuro) imagery, when poems and short stories were only about mood, when characters were distant, when metaphors were abstract, airy things.

I love reading these relics, and see how I was then. I sometimes feel like an archeologist, brushing dust (sometimes literally) from fossils, never mind if I'm only looking at four-year-old fossils.

And I always get the feeling that I am an outsider looking in, even if I know I wrote these words with my own hand. Maybe it's because I'm aloof to begin with; every time I read my works, it's like discovering a new person, a new insight, a new quote, a new emotion.

Or maybe it's a subconscious effort to not feel the sharp edge of pain embedded in each work.

Dahil

2007-09-04T02:52:00.000+08:00

Dahil itong pagluha hatid man ay baha
Maging pagsigaw, dinggin man ng araw
Ang bisa'y sadyang kulang

Dahil kapos ang tula
Hitik man sa tugma, lagyan pa ng himig
Di pa rin marinig, ang awit ng pag-ibig

Kaya nga't buhay mismo ang alay
Di lang luha, sigaw, tula at awit
Kaya nga't alay mismo ang buhay
Ngayo'y di na kaila sa atin kung bakit

Dahil tayo'y pinako, sa bigong pangako
Ng dayo at hari, kasabwat ang uring
Nagsadlak sa ating puri

Dahil may nagaganap, isang paghaharap
Silang nang-aapi, tayong inaapi
Na di na pagagapi

Kaya nga't buhay mismo ang alay
Di lang luha, sigaw, tula at awit
Kaya nga't alay mismo ang buhay
Ngayo'y di na kaila sa atin kung bakit

Dahil walang himala, tayong mapapala
Bulag ang pag-asa, na ang ating dusa'y
Maglalaho ng kusa

Dahil kinakailangan, dahas sa paglaban
Hanggang sa makamtan
Ating kalayaan at ang kapayapaan

Kaya nga't buhay mismo ang alay
Di lang luha, sigaw, tula at awit
Kaya nga't alay mismo ang buhay
Ngayo'y di na kaila sa atin kung bakit

Flying a kite on a rainy day

2007-08-27T09:40:00.000+08:00

I know now that she will never love me. She pinned her hopes on me, expecting me to fly her kite. I failed. Either the wind never blew right, the rain got in the way, or I was holding it the wrong way, I don't know. I just couldn't fly her kite.

And because I am incapable of flying her kite, but capable of fashioning my own kite (and being able to fly it), I know she will never love me. For how could she love? She is a broken thing. Even her kite is sodden and torn from being passed on from my eldest sibling to the youngest, all incapable of flying her kite.

And how can she love me? I am broken like her. I can barely keep my kite together, keep it flying. I am broken, broken by her expectations, longing, and regret.

She can never love me.

Akala mo, Karen, ikaw lang

2007-08-19T00:29:00.000+08:00

Ako rin! Meron na rin akong Shelfari. Nasa ibaba. Kung mabagal masyado, ito na lang.

The People's Daughter

2007-08-11T12:34:00.000+08:00

This villanelle was written for our Creative Writing class.

The people are calling me now, mother.
Do not shed oceans for me: tears or bile.
I must go; I am the people's daughter.

Mother, I am no longer the butter
Long ago, you melt with your hands so vile
The people are calling me now, mother.

I have learned to look up from the gutter,
To veer away from the well-traversed mile.
I must go; I am the people's daughter.

Bullets piercing my body: I prefer
Than seeing this wasteland, once so fertile
The people are calling me now, mother.

Mother, in this cause, I will not falter
Against the unjust system, I will rile.
I must go; I am the people's daughter.

As long as tyranny exists, mother,
In this land, I am always an exile.
The people are calling me now, mother.
I must go; I am the people's daughter.

It's not just PMS

2007-08-11T10:46:00.000+08:00

Don't try to make me feel better by saying "It's PMS." It's not. I'm not acting like a raving lunatic because of hormones. My behavior may be erratic, and it may cross the thin line between crazy and normal, but my feelings are real. I am ranting because I am angry (or annoyed or fed up). So don't try to dilute my feelings by saying it's all because of hormones going wacko. It's insulting. It's like saying I don't really mean what I say (or feel) because I'm not really myself. Of course I mean what I say (and feel)! Where do you get off?

I have real issues. The government. The system. The education (slash brainwashing) the youth today get. The HSA. Poverty. Harassment (sexual or otherwise). Opportunities. Relationships. Double standards regarding women and men. Supposedly enlightened individuals who cannot see beyond your class origin. And everything else semi-colonial and semi-feudal we are trying to change. I feel the same whether my hormones are at their normal levels or not. It's just that (probably) I'm less tolerant of these things when I'm PMS-ing. Hell, I've been expected to accept these unfair conditions for more than 21 years; would it surprise you if I went "crazy" once every month?

So take these issues seriously. Take me seriously. Don't say, "I understand, it's PMS." It's not. Just say, "I understand." Period (no pun intended). It would help though if you also said, "I'm with you as we all work for a better, just, and enlightened society."

Or else, just fuck off.

Mediocre

2007-08-06T20:38:00.000+08:00

I want a level up!

Open Letter to Mommy

2007-08-04T15:16:00.000+08:00

It is not the fault of the Jonas Burgoses of this world that they have gone missing. It is not their fault that they have taken active participation in changing our society, and got in trouble. It is not their fault that they are branded as rebels.

Ma, to paraphrase a famous quote, the troubles of the world create rebels, not the other way around. They did not cause the chaos in our society. The current conditions gave birth to such people.

So please, stop thinking that the disappearance of Jonas Burgos was of his own doing. And please stop telling me that his disappearance is one strong reason I should go home early, refrain from attending mobilizations, and keep quiet. Because I can think of stronger reasons for me to continue.

Ma, I may be your daughter, but you do not own me. You never did. Isn't the person I turned out to be proof? You sent me to private Catholic (and except for one year, exclusive) schools for seventeen years' worth of education, hoping that I will not join the street parliamentarians, the red flag-waving crowd, the fist-pumping people. But in these schools, I found reasons why I must join the clamor of the oppressed.

Perhaps you knew then that I was an impressionable, precocious, and sensitive child. Maybe these were the reasons you forced me to attend these schools, instead of allowing me to go to public schools (which was what I wanted). But, I think, these are the same qualities that made me into who I am today.

Isn't it funny the way things turned out? How you've done everything just so I won't become an activist, and well, here I am. (I know you're always saying I lack tact. Here's proof to that. I just need to underscore that already blatant fact.)

Gusto ko rin ng katahimikan, Ma. Ngunit habang nananaig ang tatsulok, hindi ako makakapahinga.

There's this song that's one of my favorites. And no, it doesn't get airtime in any of the stations, so I'll share the chorus instead:
"Marami pang dapat imulat, kasama
Lipuna'y puno ng problema
At sa pag-tigil ng hininga mo
Kami ay magpapatuloy..."

It doesn't matter whether I die for the cause, Ma, because everyone dies. I may not die the same, conventional way as my brothers and sisters will someday. Or I may die earlier than any of them (which I know, you might find hard to accept, as I'm the fourth of six). Anyway, I know it's hard for you to not worry (I can already hear the sermon, "Pag naging magulang ka..."), but this is what I have chosen to do. I am happy. I am committed. And though it may never meet your expectation of what success is, well, success is overrated anyway.

I have to go, Ma. This is what I want and must do. And nothing you say or do (insults, reprimands) can make me change my mind. Because, as you say, I am pig-headed (which I think, I inherited from you).

And no, sorry, I don't think I can bring you to Hong Kong. But I think I can spring for your Kankunis tea occasionally.

Hindi nga?

2007-07-14T15:26:00.000+08:00

You'll Change The World As An Activist!

Your philosophy? Make it happen! With your big heart and willingness to take initiative, it should be no surprise that you’ll change the world through your direct actions. While others might be more content working behind the scenes, a direct go-getter like you is more fulfilled by working on the front lines.

Willing to roll up your sleeves and get the job done, you know the world won’t wait for others. Whether you’re volunteering at a soup kitchen in your own backyard, or joining the Peace Corps to learn from and help others in developing countries, chances are, you know every individual can help make big change.

Find out how you will change the world.

Join the HungerMovement.org community.

Ang pilosopiya (raw) ng pilosopo (raw)

2007-07-12T13:15:00.000+08:00

You scored as Existentialism, Your life is guided by the concept of Existentialism: You choose the meaning and purpose of your life.

“Man is condemned to be free; because once thrown into the world, he is responsible for everything he does.”

“It is up to you to give [life] a meaning.”

--Jean-Paul Sartre

“It is man's natural sickness to believe that he possesses the Truth.”

--Blaise Pascal

More info at Arocoun's Wikipedia User Page...

Existentialism

100%

Utilitarianism

75%

Justice (Fairness)

70%

Kantianism

45%

Hedonism

25%

Nihilism

20%

Strong Egoism

10%

Apathy

Divine Command

What philosophy do you follow? (v1.03)
created with QuizFarm.com

keri na ba Trina?

2007-07-02T01:23:00.000+08:00

May mga pangyayari sa iyong buhay na nakapapanatag ng iyong loob, hindi mo man lubos na maipaliwanag kung bakit.

Tulad ng kaganapan nung Sabado. Hindi ko alam, ngunit kahit papaano, natahimik ang hindi mapakaling "apoy sa aking dibdib." (Hango kay Charlota)

O siguro, nagsawa na lang talaga ang utak ko sa kaiisip ng mga emo na kaisipan.

Sa ngayon, eto na muna:

"May panahong magduda't magtanong
Ngayo'y panahon ng pagharap at pagsulong
Pagtatanong ay huwag lubayan
Tunggalian ay walang katapusan..." Awit ng Patiburges, Bong Ramilo

Does this make sense?

2007-06-29T12:24:00.000+08:00

The more I am immersed in the world I am compelled to be part of, the more I feel I am isolating some people who really matter.

It's not as if I'm (or they're) doing it on purpose. I've just noticed (okay, so I've often noticed in the past, but I kept on ignoring it) that now, we have different lifestyles, dreams, friends, viewpoints, priorities, principles, attitudes, and most especially, politics.

Differences in politics used to not matter. But now, we are so different, I don't know how we'll be able to fill the chasm between us.

I feel like I'm leaving them for the cause. But I can't and will not choose between them or the movement. Because I am fighting because of them, for them. I chose to fight in the first place because of people like them. Sila ang una kong kinilalang masa.

Sometimes, there's nothing you can do.

Rosas ng Digma

2007-06-27T23:38:00.000+08:00

Sumibol sa isang panahong marahas
Bawat pagsubok ay iyong hinarap
At hangga’t laya’y di pa nakakamtan
Buhay mo’y laging laan

Namumukadkad at puno ng sigla
Tulad mo’y rosas sa hardin ng digma
At di maiwasan sa iyo ay humanga
Ang tulad kong mandirigma

Ako’y nangangarap na ika’y makasama
Taglay ang pangakong iingatan kita
Ang gandang mong nahubog sa piling ng masa
Hinding-hindi kukupas, di malalanta

Ang kulay mong angkin, singtingkad ng dugo
Nagbibigay-buhay sa bawat puso
Tinik mo’y sagisag ng tapang at giting
Sa laranga’y kislap ng bituin

Ako’y nangangarap na ika’y makasama
Taglay ang pangakong iingatan kita
Ang gandang mong nahubog sa piling ng masa
Hinding-hindi kukupas, di malalanta

Ako’y nangangarap na ika’y makasama
Taglay ang pangakong iingatan kita
Ang gandang mong nahubog sa piling ng masa
Hinding-hindi kukupas, di malalanta

Gaya ng pag-ibig na alay ko, sinta

*Ayan na Mahal ha? May lyrics na tayo. Makukumpleto na natin ang pag-kanta sa awit na ito pagbalik mo galing Singapore. ;p

playlist playlist playlist!

2007-06-27T22:31:00.000+08:00

'Wag pong magulat kapag may bigla kang marinig na kanta, dahil may playlist na rin ako. Oo. At mahal ko ang aking playlist. Bow.

Kung hindi mo mahal ang aking playlist, ganun talaga. Nasa ilalim siya ng posts ko. Gamitin ang pause button upang tumigil ang pagtugtog ng kanta.

Punta kayo dito!

2007-06-27T16:57:00.000+08:00

Ito ang Bound Bookstore (obviously). Daming libro rito na magaganda (usually in good condition pa), at karamihan, mura (dahil second-hand). Lahat ng bago kong libro, dito galing.

Hindi lang libro itinitinda rito. May mga bag din, atbp.

Tsaka nakikita niyo yung aircon unit sa likod nung sign? Diyan ang opis namin. Haha.

105-A Scout Castor street, Tomas Morato, Baranggay Laging Handa ang address ng Bound. Tara!

Naaalala niyo pa ba ito?

2007-06-27T13:53:00.000+08:00

thought for the day

2007-06-27T12:58:00.000+08:00

Nasaan ang toreng garing kung walang manggagawang gumawa nito?

Sarimanok no more!

2007-06-26T21:14:00.001+08:00

Actually, test lang ito. Tinitignan ko pa lang kung okay itong bagong itsura. Letse kasi ang Dreamweaver dito, hindi ko ma-manipulate yung layers sa lay-out ko to my heart's content.

Ayan sa itaas ang header na tinutukoy ko sa nakaraang post. Apparently, hindi supported ng Blogspot ang animated GIFs. Oh well.

Yan na muna. Over and out!

bagong header--- sana

2007-06-26T20:34:00.000+08:00

Ginawa ko kanina. Naisip ko lang gawin siyang header--- kung sipagin akong gawan siya ng isang buong lay-out.

emo na naman si Trina

2007-06-25T04:54:00.000+08:00

Kung ang problema ko lang ay puyat, e di sana natulog na ako four hours ago.

Kaso, hindi e.

belated

2007-06-24T21:48:00.000+08:00

Kung ang diyos mo matigas ang puso, ang diyos ko mapagbigay.

Kung ang diyos mo kailangan pang dasalan para magbigay, ang diyos ko nagbibigay ng kusa.

Kung ang diyos mo ay may altar at nasa pedestal, ang diyos ko totoo.

walang pamagat

2007-06-21T20:10:00.000+08:00

*sa PUP

Kailan ko kaya masisilayan ang kalayaan?

* sa NUJP

Sana, makita ko ito bago ako tumungo sa ibang tanawin.

*sa bahay

Bago ko lisanin ang daigdig na ito

*sa PUP, sa terrace ng Cata opis

Sana makaalis ako bago makulong dito

*sa may Anonas

Bago ako maaliw at mahalina ng mga bagay

*PUP muli, sa SDC

Malayo at matarik ang biyahe ko. Sana matatag ako.